SALAR & LAGOONS
De flamingo's van de Salar de Atacama en de altiplanische lagunes
Hoe je de drie flamingosoorten bij Laguna Chaxa uit elkaar houdt, waarom Miscanti en Miñiques op ruim 4.000 meter hoogte liggen, en wat de zoutvlakte een bezoek waard maakt.
Bekijk Atacama-rondreizen op GetYourGuide ↗De grootste zoutvlakte van Chili
De Salar de Atacama is de grootste zoutvlakte van Chili, een uitgestrekte vlakte van verkrust pekelwater die zich ten zuiden van San Pedro uitstrekt over een bekken omringd door vulkanen. Anders dan de stralend witte Salar de Uyuni in Bolivia heeft een groot deel van de Atacama-zoutvlakte een ruwere, grijzere, honingraatachtige textuur, omdat een ondiepe waterspiegel onder de korst een kwetsbaar ecosysteem van pekel, algen en micro-organismen ondersteunt in plaats van een perfect droog, spiegelglad oppervlak. Dat verborgen water, en de algen die het voedt, is precies wat de flamingo's aantrekt en van een verder kale zoutkom een van de betrouwbaarste plekken in de regio maakt om wildlife te zien.
Drie flamingo's, één lagune
Laguna Chaxa, in het in 1990 opgerichte Nationaal Reservaat Los Flamencos, is een van de weinige plekken op aarde waar alle drie de Zuid-Amerikaanse flamingosoorten samen kunnen opduiken: de Chileense, de Andes- en de James-flamingo. Ze voeden zich door pekelkreeftjes en algen via hun snavel te filteren, en waarnemingen variëren per seizoen, waterstand en tijdstip van de dag. Een gids die aanwijst welke vogel welke is — en die eerlijk zegt dat niet elke soort bij elk bezoek opduikt — is voor een eerste bezoeker dan ook aanzienlijk meer waard dan welke gegarandeerde checklist dan ook die vooraf wordt beloofd.
De flamingo's uit elkaar houden
De Andesflamingo is de grootste van de drie, met gele poten en een zwarte stuit en oog die hem al van verre onderscheiden; de Chileense flamingo, de meest verspreide flamingosoort in Zuid-Amerika, is overwegend roze met een bleke snavel die over ongeveer de buitenste helft zwart is getipt, en roze poten; de James-flamingo is de kleinste en bleekste van het gezelschap, met een kortere, zwartgetipte snavel. Alle drie waden ze op een gegeven ochtend door hetzelfde ondiepe pekelwater van Laguna Chaxa, dus geduld, een goede verrekijker en een gids die de veldkenmerken kent, wegen zwaarder dan geluk alleen.
Drie flamingo's van Laguna Chaxa
| Species | Size | Key markers |
|---|---|---|
| Andean flamingo | Largest | Gele poten, zwarte stuit en oog |
| Chilean flamingo | Mid-sized | Roze lichaam, bleke snavel, zwarte tip |
| James's flamingo | Smallest | Bleek lichaam, korte zwartgetipte snavel |
Miscanti en Miñiques, hoog in de altiplano
Op ongeveer 100 km ten zuidoosten van San Pedro liggen Laguna Miscanti en Laguna Miñiques op zo'n 4.100–4.200 meter hoogte, ontstaan waar eeuwenoude lavastromen van nabijgelegen vulkanen rivierdalen afdamden tot twee intens blauwe, mineraalrijke meren. Miscanti is de grootste van het tweetal en spreidt zich uit onder de piek waarnaar hij vernoemd is; Miñiques, genest aan de voet van zijn eigen gelijknamige vulkaan net ten zuiden daarvan, is kleiner en vaak rustiger, met minder bezoekers die aan de oever blijven hangen. Beide worden meestal samen bezocht als onderdeel van hetzelfde hooggelegen traject van een dagtour, aangezien de weg ze rechtstreeks met elkaar verbindt.
Een landschap dat traagheid beloont
Tussen de zoutvlakte en de hooggelegen lagunes verandert het terrein van een vlakke witte korst in diepblauw water omlijst door met sneeuw dooraderde vulkanen, terwijl vicuña's en af en toe een viscacha opduiken tijdens de rit tussen de twee. Het is een lange dag die grotendeels ruim boven de 4.000 meter wordt doorgebracht, dus de beloning zit hier net zozeer in je eigen tempo bewaken — gestaag water drinken, bij elke stop langzaam bewegen — als in de wilde dieren en het water zelf, die doorgaans meer opleveren voor bezoekers die niet buiten adem tussen fotostops heen en weer jakkeren.